انجمن تخصصی هک و امنیت
Hello Guest Welcome To New2017 Forum
Have Happy Day In The Forum

سلام مهمان عزیز به انجمن جدید نیو۲۰۱۷ خوش آمدى
برای بهتر شدن فضای انجمن و در میان گذاشتن مطالب با دیگر اعضاء و مشاهده لینک های دانلود وتصاویر همين الان ثبت نام کنید.
پس از ثبت نام کد فعال سازی به ایمیل شما ارسال میشود.
مدیر کل انجمن نيو ٢٠١٧


نیو2017 اولین و با کیفیت ترین مرکز تخصصی اموزش های رایگان هک و امنیت و اینترنت رایگان اپراتورها و ترفند های به روز سطح اینترنت
 
RegisterHomeLog inعضویت
Log in
Username:
Password:
Log in automatically: 
:: I forgot my password
Statistics
We have 8314 registered users
The newest registered user is sqlcloner

Our users have posted a total of 34119 messages in 4569 subjects
Top posting users this month
(Admiral)™
 
ehsan01
 
soheiln9
 
rodi
 
ムrrash
 
salam2012
 
MAN HUNT
 
cybernet
 
skypro2
 
parvizba
 
Top posting users this week
(Admiral)™
 
soheiln9
 
cybernet
 
serveh
 
goldman
 
Hossein4716
 
Mohammadmh
 
omidzzrr
 
rodi
 
nizrast
 
Search
 
 

Display results as :
 
Rechercher Advanced Search

Share | 
 

 مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان

Go down 
AuthorMessage
pedi
كاربر فعال
كاربر فعال
avatar

Posts : 60
Join date : 2015-09-17
Network : Mci

PostSubject: مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان    Wed 24 Jan 2018 - 22:45

ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺟﻔﺖ ﺑﺸﺮ ﺩﺭ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﺍﺳﺎﻃﯿﺮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺗﻮﻟﺪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﮑﻞ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﮔﺎﻩ ﻣﯿﺮﺵ ﻭ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﺮﺩﻥ ﺟﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﺁﻓﺮﯾﻦ ﻓﺮﺍ ﺭﺳﯿﺪ ، ﺑﺮ ﭘﻬﻠﻮﯼ ﭼﭗ ﺧﻮﯾﺶ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﻓﺘﺎﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻭﺍﭘﺴﯿﻦ ﺩﻡ ﺣﯿﺎﺕ ، ﻧﻄﻔﻪ ﺯﻧﺪﻩ ﻭ ﺑﺎﻟﻨﺪﻩ ﺍﺵ ﮐﻪ ﺳﺮﺥ ﮔﻮﻥ ﺑﻮﺩ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺖ ، ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﺮ ﺁﻥ ﭘﺮﺗﻮﻫﺎﯼ ﭘﺎﮎ ﻭ ﺗﺎﺑﻨﺎﮎ ﻣﻬﺮﺷﯿﺪ ﺑﺘﺎﺑﯿﺪ ، ﺁﻥ ﺭﺍ ﺷﻔﺎﻑ ﻭ ﭘﺎﮐﯿﺰﻩ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﺪ ﻭ ﺑﺎﺭﻭﺭﯼ ﺑﺨﺸﯿﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻧﻄﻔﻪ ، ﺩﻭ ﮔﯿﺎﻩ ﺑﺮ ﺩﻣﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪﻩ ﻭ ﺩﺭﻫﻢ ﺗﻨﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺯﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺁﻭﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻭ ﭘﯿﮑﺮﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﭼﺴﺒﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ . ﺳﭙﺲ ﺁﻥ ﺩﻭ ، ﺳﯿﻤﺎﯼ ﺑﺸﺮﯼ ﯾﺎﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺭﻭﺡ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﻟﺒﺪ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﺷﺎﻥ ﺩﻣﯿﺪﻩ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻧﺎﻡ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ . ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﺩ ﮔﻔﺖ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﺭﺳﺎﯾﯽ ﻭ ﻧﮋﺍﺩﮔﯽ ﻓﺮﺍﺧﻮﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﻣﻄﻬﺮ ﻭ ﺗﺒﺮﮎ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﺩﻡ ﺍﯾﺰﺩﯼ ﮔﺎﻡ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﻧﻬﺎﻧﺪ ﻭ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺮﻭﺩ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺳﺘﺎﯾﺶ ﺍﻭ ﺳﺮﺩﺍﺩﻧﺪ .
ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﭘﮋﻭﻫﺸﮕﺮﺍﻥ ﺍﯾﻦ ﮔﯿﺎﻩ ﺭﯾﺒﺎﺱ ﺭﺍ ﮐﻪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻣﺪﻧﺪ ، ﺍﺯ ﺟﻨﺲ ﻭ ﺭﺩﻩ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﻣﺮﻭﺯﻩ ﻣﻬﺮﮔﯿﺎﻩ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ .
ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﻫﺎ ﻭ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻥ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﮐﻤﯽ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ . ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻣﺴﻌﻮﺩﯼ ‏« ﻣﻬﻼ ﻭ ﻣﻬﻠﯿﺎﻧﻪ ‏» ، ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﻃﺒﺮﯼ ‏« ﻣﺎﺭﯼ ﻭ ﻣﺎﺭﯾﺎﻧﻪ ‏» ﻭ ﺩﺭ ﺯﺑﺎﻥ ﺧﻮﺍﺭﺯﻣﯽ ‏« ﻣﺮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻧﻪ ‏» ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ . ﻫﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺎ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﻣﺸﯿﮓ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﮓ ، ﻣﻠﻬﯽ ﻭ ﻣﻠﻬﯿﺎﻧﻪ ، ﻣﺶ ﻭ ﻣﺎﺷﺎﻥ ، ﻣﯿﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﻪ ، ﻣﯿﺸﺎ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﯽ ، ﻣﺸﻪ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ، ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﺎﻧﻪ ، ﻣﻬﻼ ﻭ ﻣﻬﻠﯿﻨﻪ ، ﻧﯿﺰ ﻧﺎﻣﯿﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ .
ﺍﺑﻮﺭﯾﺤﺎﻥ ﺑﯿﺮﻭﻧﯽ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ‏« ﺁﺛﺎﺭﺍﻟﺒﺎﻗﯿﻪ ‏» ﺩﺭ ﺗﻮﻟﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺯﯾﺮﯾﻦ ﺭﺍ - ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮﺩﺵ ، ﺍﺯ ﺍﺑﻮﺍﻟﺤﺴﻦ ﺁﺫﺭ ﺧﻮﺭﺍﯼ ﻣﻬﻨﺪﺱ ﺷﻨﯿﺪﻩ - ﺭﻭﺍﯾﺖ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ :
‏« ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻣﺮ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺣﯿﺮﺍﻥ ﺷﺪ ﻭ ﭘﯿﺸﺎﻧﯽ ﺍﻭ ﻋﺮﻕ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻋﺮﻕ ﺭﺍ ﻣﺴﺢ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻨﺎﺭ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻋﺮﻕ ﺟﺒﯿﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪ . ﺳﭙﺲ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩ ﻭ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺭﺍ ﻣﻘﻬﻮﺭ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﺮ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺳﻮﺍﺭ ﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﺮﺩ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﮕﺸﺖ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺍﺯ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭼﻪ ﭼﯿﺰ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ ﺗﺮﺳﯽ؟ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﮔﻔﺖ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺩﻭﺯﺥ ﺑﺮﺳﻢ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺗﺮﺳﯿﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﺛﻨﺎﺀ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺩﻭﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﯽ ﮔﺸﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺩﺭ ﺟﻬﻨﻢ ﺭﺳﯿﺪ ﭼﻤﻮﺷﯽ ﮐﺮﺩﻩ ، ﺣﯿﻠﻪ ﺍﯼ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺮﺩ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺯﻣﯿﻦ ﺯﺩ ﻭ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺍﻭ ﺍﻓﺘﺎﺩ ، ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﭘﺮﺳﯿﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﻢ ﺗﺮﺍ ﺑﺨﻮﺭﻡ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺠﺎﯼ ﺍﻧﺪﺍﻡ ﺗﻮ ﺁﻏﺎﺯ ﮐﻨﻢ؟ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﭘﺎﯼ ﻣﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﻦ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺪﺗﯽ ﮐﻢ ﺑﻪ ﺣﺴﻦ ﻭ ﺧﻮﺑﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﺎﯾﻢ ، ﭼﻪ ، ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻭﺍﮊﮔﻮﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻪ ﮐﺎﺭ ﺑﺴﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺷﺮﻭﻉ ﮐﺮﺩ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺳﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺷﺪ ، ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺗﺨﻢ ﺩﺍﻥ ﻭ ﻇﺮﻭﻑ ﻣﻨﯽ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺍﻭ ﺭﺳﯿﺪ ﮐﻪ ﺩﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﻣﻨﯽ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺖ ﻭ ﺭﯾﺒﺎﺱ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﯾﯿﺪ ﻭ ﻣﯿﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ﺁﺩﻡ ﻭ ﺣﻮﺍ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﻮﺗﻪ ﺭﯾﺒﺎﺱ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﯽ ﻣﻠﻬﯽ ﻭ ﻣﻠﻬﯿﺎﻧﻪ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﻭﻟﯽ ﻣﺠﻮﺱ ﺧﻮﺍﺭﺯﻡ ﻣﯿﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﻪ ﺭﺍ ﻣﺮﺩ ﻭ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ .
ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍ ﺭﺍ ﺍﺑﻮﺭﯾﺤﺎﻥ ﺑﯿﺮﻭﻧﯽ ﺑﻪ ﻧﻘﻞ ﺍﺯ ﺍﺑﻮﻋﻠﯽ ﻣﺤﻤﺪ ﺑﻦ ﺑﻠﺨﯽ ﺷﺎﻋﺮ ﻧﻘﻞ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﺁﻥ ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ :
‏« ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺭﺍ ﭘﺴﺮﯼ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﻧﺎﻡ ﺧﺰﻭﺭﻩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ ﮐﺸﺘﻦ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺷﺪ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺖ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺑﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺷﮑﺎﯾﺖ ﺍﺯ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﻔﻆ ﻋﻬﺪﯼ ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﻭ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺑﻮﺩ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺍﺯ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺧﻮﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺍﻭﻝ ﻋﻮﺍﻗﺐ ﮔﯿﺘﯽ ﻭ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻭ ﻏﯿﺮﻩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﯾﺪ ، ﺑﻪ ﻣﺮﮒ ﻣﺸﺘﺎﻕ ﺷﺪ ﻭ ﺧﺪﺍ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺖ ﻭ ﺩﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﻮﻩ ﺩﺍﻣﺪﺍﺫ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﺻﻄﺨﺮ ﺍﺳﺖ ، ﭼﮑﯿﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﺩﻭ ﺑﻮﺗﻪ ﺭﯾﺒﺎﺱ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻏﺎﺯ ﻣﺎﻩ ﻧﻬﻢ ﺍﻋﻀﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻫﺎ ﻫﻮﯾﺪﺍ ﮔﺸﺖ ، ﺭﻭﯾﯿﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﺧﺮ ﻣﺎﻩ ﻧﻬﻢ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﯾﺒﺎﺱ ﮐﺎﻣﻞ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺍﻧﺲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﻣﯿﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ، ﻭ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻃﻌﺎﻡ ﻭ ﺷﺮﺍﺏ ﺑﯽ ﻧﯿﺎﺯ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﯿﭻ ﮔﻮﻧﻪ ﻏﻤﯽ ﺩﺭ ﺩﻝ ﻧﺪﺍﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻥ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﻣﻦ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﯿﺮﻣﺮﺩﯼ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ ﻭ ﮔﻔﺖ ﻣﯿﻮﻩ ﻫﺎﯼ ﺩﺭﺧﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﯾﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﺷﺮﻭﻉ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﻬﯿﻪ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻣﯿﺸﯽ ﻭ ﻣﯿﺸﺎﻧﻪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﯿﺰ ﺁﺷﺎﻣﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺩﺭ ﺑﻼ ﻭ ﺭﻧﺞ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ﻭ ﺣﺮﺹ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﯾﺎﻓﺖ ﺷﺪ ﻭ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻫﻢ ﺑﺴﺘﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻃﻔﻠﯽ ﭘﯿﺪﺍ ﺷﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺣﺮﺻﯽ ﮐﻪ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﺯﺍﺩﻩ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺭﺍﻓﺖ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﯽ ﺁﻓﺮﯾﺪ ﻭ ﺷﺶ ﺷﮑﻢ ﺩﯾﮕﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺍﻗﻌﻪ ﺯﺍﯾﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﺎﻡ ﻫﺎﯼ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﺴﺘﺎ ﻣﺬﮐﻮﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﮑﻢ ﻫﻔﺘﻢ ﺳﯿﺎﻣﮏ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﮎ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺗﻦ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﺰﻭﯾﺞ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻫﻮﺷﻨﮓ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ . ‏»
ﺩﺭ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﺳﻄﻮﺭﻩ ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﻓﻨﺪ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﻭ ﺁﺷﺎﻣﯿﺪﻥ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭ ﺭﻧﺞ ﻭ ﺑﻼ ﺷﺪﻧﺪ ، ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺁﺗﺶ ﻫﻮﺱ ، ﻧﺨﺴﺖ ﺩﺭ ﻣﺸﯽ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﺭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺯﺑﺎﻧﻪ ﮐﺸﯿﺪ ﻭ ﺟﺬﺏ ﻫﻢ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺁﻏﻮﺵ ﻫﻢ ﺧﻔﺘﻨﺪ ، ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭﺻﻠﺖ ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ، ﺩﻭ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪ ، ﻭﻟﯽ ﺣﺮﺹ ﻭ ﻭﻟﻊ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺳﯿﺮﯼ ﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﭘﺪﺭ ﺑﻠﻌﯿﺪ ﻭ ﺍﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﺭﺍ ﺩﻝ ﺑﺮ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺸﻮﺧﺖ ﻭ ﺻﻔﺖ ﻟﺬﯾﺬ ﺑﻮﺩﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺍﻥ ﺩﻭ ﺳﻠﺐ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺜﺎﻓﺖ ﻭ ﺧﻮﻥ ﺭﺣﻢ ﭼﻨﺎﻥ ﺁﻏﺸﺘﻪ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﻧﺨﻮﺭﺩﻧﺪ . ﺳﭙﺲ ﻫﻔﺖ ﺟﻔﺖ ﻧﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻫﺎ ﭘﺪﯾﺪ ﺍﻣﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ، ﻃﯽ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ، ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪ ، ﻭ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺩﺭ ﺻﺪ ﺳﺎﻟﮕﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺭﻭﺩ ﮔﻔﺘﻨﺪ .
ﺍﻫﻮﺭﺍﻣﺰﺩﺍ ﮐﺸﺘﻦ ﮔﻨﺪﻡ ﺑﻪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺍﻣﻮﺧﺖ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺍﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻬﯿﻪ ﻟﺒﺎﺱ ﻭ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﺳﺘﻮﺭﺍﻥ ﻭ ﺩﺭﻭﺩﮔﺮﯼ ﺁﺷﻨﺎ ﺳﺎﺧﺖ .
ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ‏« ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺍﺳﺎﻃﯿﺮ ﺍﯾﺮﺍﻥ ‏» ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺟﺎﻥ ﻫﯿﻨﻠﺰ ، ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
‏« ﭼﻮﻥ ‏« ﺍﻧﺴﺎﻥ ‏» ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ، ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭ ﺑﺮ ﺯﻣﯿﻦ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ . ﺍﺯ ﺗﻦ ﺍﻭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻓﻠﺰ ﺑﻮﺩ ، ﺍﻧﻮﺍﻉ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻓﻠﺰﺍﺕ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺳﯿﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﺍﻭ ﻣﺸﯿﻪ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ‏( ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ‏) ﮐﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺯﻭﺝ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﻭﯾﯿﺪﻧﺪ . ‏»
‏« ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺯﻭﺝ ﺑﺸﺮ ﺍﺯ ﻧﻄﻔﻪ ﮔﯿﻮﻣﺮﺙ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﺨﺘﻪ ﺑﻮﺩ ، ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ . ﻧﺨﺴﺖ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﮔﯿﺎﻫﯽ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺭﻭﯾﯿﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ ﺗﺸﺨﯿﺺ ﺩﺍﺩ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺮﺩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﺯﻥ . ﺍﯾﻦ ﺩﻭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﺭﺍ ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ ﺩﻩ ﻧﮋﺍﺩ ﺑﺸﺮ ﺑﻮﺩ . ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ ، ﺍﻭﺭﻣﺰﺩ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺁﻣﻮﺧﺖ :
ﺷﻤﺎ ﺗﺨﻤﻪ ﺑﺸﺮ ﻫﺴﺘﯿﺪ . ﺷﻤﺎ ﻧﯿﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﻫﺴﺘﯿﺪ . ﺑﻪ ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺍﺧﻼﺹ ﺭﺍ ﺑﺨﺸﯿﺪﻩ ﺍﻡ . ﻧﯿﮏ ﺑﯿﻨﺪﯾﺸﯿﺪ . ﻧﯿﮏ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ ﻭ ﮐﺎﺭ ﻧﯿﮏ ﮐﻨﯿﺪ ، ﻭ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﻧﺴﺘﺎﯾﯿﺪ .
ﺍﻣﺎ ﺷﺮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﺩﺭ ﮐﻤﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺭﺍﻩ ﺭﺍﺳﺖ ﻣﻨﺤﺮﻑ ﮐﻨﺪ . ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺑﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ - ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪﮔﺎﺭ ﺍﺳﺖ ... ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺑﻌﺪ ﺳﺮﮔﺮﺩﺍﻧﯽ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺯﻭﺝ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ، ﺁﻏﺎﺯ ﮔﺸﺖ؛ ﻭ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﺳﺮﺩﺭﮔﻤﯽ ﺷﺪﻧﺪ . ﻗﺮﺑﺎﻧﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﺰﺩﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺵ ﻧﻤﯽ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﯿﺪﻥ ﺷﯿﺮ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺎﮐﻨﺪﻥ ﭼﺎﻩ ﻭ ﮔﺪﺍﺧﺘﻦ ﺁﻫﻦ ﻭ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻓﺰﺍﺭﻫﺎﯼ ﭼﻮﺑﯽ ، ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺩﯾﻦ ﺯﺭﺗﺸﺘﯽ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﭘﺴﻨﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ ، ﺳﻬﯿﻢ ﺷﺪﻧﺪ ، ﺍﻣﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﺁﻥ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ ، ﻧﺒﻮﺩ ، ﺑﻠﮑﻪ ﻧﺘﯿﺠﻪ ﺁﻥ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻭ ﺷﺮﺍﺭﺕ ﺑﻮﺩ . ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺯﻭﺝ ﺑﺸﺮ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺍﻏﻮﺍ ﮐﻪ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪﺍ ﺗﺮﺟﯿﺢ ﺩﺍﺭﺩ ، ﺗﺒﺎﻩ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺧﻼﻗﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﯿﻞ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺁﻏﻮﺷﯽ ﺑﻪ ﻣﺪﺕ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ، ﻓﺎﺳﺪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ... ﺣﺘﯽ ﻭﻗﺘﯽ ﻫﻢ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺯﻭﺝ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻧﯽ ﺑﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ، ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺍﻭﺭﻣﺰﺩ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﺮ ﮔﺮﻓﺖ . ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ، ﺳﺮﺍﻧﺠﺎﻡ ، ﻣﺸﯿﻪ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻭﻇﯿﻔﻪ ﺧﻮﯾﺶ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻫﻤﻪ ﻧﮋﺍﺩﻫﺎﯼ ﺑﺸﺮ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﯿﺪﻧﺪ . ‏»
ﺩﺭ ‏« ﺑﻨﺪ ﻫﺶ ‏» ﺩﺭ ﺑﺎﺭﻩ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺩﻭ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺑﯿﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﻭ ﻣﻮﺟﺰ ﺍﺳﺖ ، ﭼﻨﯿﻦ ﺍﺳﺖ :
‏« ﺍﺯ ﺁﻥ ﺟﺎ ﮐﻪ ﺗﻦ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺍﺯ ﻓﻠﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ، ﺍﺯ ﺗﻦ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﻫﻔﺖ ﮔﻮﻧﻪ ﻓﻠﺰ ﺑﻪ ﭘﯿﺪﺍﯾﯽ ﺁﻣﺪ . ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﺨﻢ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﻓﺖ ، ﺑﻪ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﺮ ﺭﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮐﻤﺎﻝ ﺟﻬﺎﻥ ﻭ ﻧﺎﺑﻮﺩﯼ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﻭ ﺍﺯ ﮐﺎﺭﺍﻓﺘﺎﺩﮔﯽ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺑﻮﺩ . ‏»
ﺩﯾﮕﺮﯼ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﻣﻔﺼﻞ ﻭ ﻣﺒﺴﻮﻁ ﺍﺳﺖ ، ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﺳﺖ :
‏« ﭼﻮﻥ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ﺗﺨﻤﻪ ﺑﺪﺍﺩ ، ﺁﻥ ﺗﺨﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﺷﻨﯽ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﺑﭙﺎﻟﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﻭ ﺑﻬﺮ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺮﯾﻮ ﺳﻨﮓ ﻧﮕﺎﻩ ﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﺑﻬﺮﯼ ﺭﺍ ﺳﭙﻨﺪﺍﺭﻣﺬ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ . ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ‏( ﺁﻥ ﺗﺨﻤﻪ ‏) ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻮﺩ . ﺑﺎ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ، ﺭﯾﺒﺎﺱ ﺗﻨﯽ ﯾﮏ ﺳﺎﻗﻪ ، ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺑﺮﮒ ، ﻣﻬﻠﯽ ﻭ ﻣﻬﻠﯿﺎﻧﻪ ‏( ﺍﺯ ‏) ﺯﻣﯿﻦ ﺭﺳﺘﻨﺪ . ﺩﺭﺳﺖ ‏( ﺑﺪﺍﻥ ‏) ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺮ ﮔﻮﺵ ﺑﺎﺯ ﺍﯾﺴﺘﺪ ، ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ، ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻭ ﻫﻢ ﺩﯾﺴﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﻣﯿﺎﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺁﻣﺪ . ﺁﻧﮕﻮﻧﻪ ‏( ﻫﺮ ﺳﻪ ‏) ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺮ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ‏( ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ‏) ﺑﺎ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺍﺳﺖ ، ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ‏( ﺗﻦ ‏) ﻣﺮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﻭ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪ ....
ﺳﭙﺲ ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﺍﺯ ﮔﯿﺎﻩ ﭘﯿﮑﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﮑﺮﯼ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﻪ ﻣﯿﻨﻮﯾﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺭﻭﺍﻥ ﺍﺳﺖ . ﺍﮐﻨﻮﻥ ﻧﯿﺰ ‏( ﻣﺮﺩﻡ ‏) ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺭﺧﺘﯽ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﺳﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺑﺎﺭﺵ ﺩﻩ ﮔﻮﻧﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ .
ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺑﻪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ‏« ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺪ ، ﭘﺪﺭ ‏( ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ‏) ﺟﻬﺎﻧﯿﺎﻥ ﺍﯾﺪ . ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺑﺮﺗﺮﯾﻦ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﯿﻢ ﺁﻓﺮﯾﺪﻡ ، ﺟﺮﯾﺎﻥ ﮐﺎﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﻘﻞ ﺳﻠﯿﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﯿﺪ . ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻧﯿﮏ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ، ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﯿﮏ ﮔﻮﯾﯿﺪ ، ﮐﺮﺩﺍﺭ ﻧﯿﮏ ﻭﺭﺯﯾﺪ ، ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﻣﺴﺘﺎﯾﯿﺪ . ‏»
ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪ ، ﻫﺮ ﺩﻭ ﻧﺨﺴﺖ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ‏« ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺳﺖ ‏» . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺭﺍﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻧﺪ ، ‏( ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ‏) ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﮐﻨﺶ ، ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻧﺪ ‏( ﮐﻪ ‏) ﺑﻤﯿﺰﯾﺪﻧﺪ؛ ‏( ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ‏) ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺳﺨﻦ ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ‏« ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺁﺏ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﻭ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﻭ ﻣﺎﻩ ﻭ ﺧﻮﺭﺷﯿﺪ ﻭ ﻫﻤﻪ ﺁﺑﺎﺩﯼ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺮﻫﯿﺰﮔﺎﺭﯼ ﭘﺪﯾﺪ ﺁﯾﺪ ، ﺁﻓﺮﯾﺪ ‏( ﮐﻪ ‏) ﺑﻦ ﻭ ﺑﺮ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ ‏» . ﭘﺲ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺑﺮ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺮﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻠﯿﺪ ﺳﺎﺧﺖ ﻭ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ‏« ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺁﻓﺮﯾﺪ ﺁﺏ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﻭ ﮔﯿﺎﻩ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ‏» . ﭼﻨﯿﻦ ﮔﻔﺖ : ‏« ﺁﻥ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﯾﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺎﻓﺘﻨﺪ ، ﺑﻪ ﺍﺑﺎﯾﺴﺖ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﮔﻔﺘﻨﺪ ‏» . ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ‏( ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ‏) ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺷﺎﺩﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ، ﺍﯾﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﯾﯽ ﻫﺮ ﺩﻭ ﭘﻠﯿﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺗﺎ ﺗﻦ ﭘﺴﯿﻦ ﺑﻪ ﺩﻭﺯﺥ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﯽ ﺭﻭﺯ ﺧﻮﺭﺵ ﮔﯿﺎﻫﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ‏( ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ‏) ﺟﺎﻣﻪ ﺍﯼ ‏( ﺍﺯ ‏) ﮔﯿﺎﻩ ﻧﻬﻔﺘﻨﺪ . ﭘﺲ ﺍﺯ ﺳﯽ ﺭﻭﺯ ، ﺑﻪ ﺑﺰﯼ ﺳﭙﯿﺪ ﻣﻮﯼ ﻓﺮﺍﺯ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﺷﯿﺮ ﭘﺴﺘﺎﻥ ‏( ﺍﻭ ‏) ﻣﮑﯿﺪﻧﺪ . ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﮐﻪ ﺷﯿﺮ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ‏« ﺁﺭﺍﻣﺶ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ‏( ﺑﻮﺩ ‏) ﮐﻪ ﻣﻦ ﺁﻥ ﺷﯿﺮ ﺁﺑﮕﻮﻧﻪ ﺭﺍ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ‏( ﺑﻮﺩﻡ ‏) ، ﺍﯾﻨﮏ ﻣﺮﺍ ﺭﺍﻣﺶ ﺩﺯﺩﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ‏( ﺷﯿﺮ ‏) ﺧﻮﺭﺩﻡ ﻭ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺳﯿﺮﯼ ﺍﺳﺖ ‏» . ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﻭﻍ ﮔﻮﯾﯽ ﺩﻭﻡ ﻧﯿﺰ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺭﺍ ﺯﻭﺭ ﺑﺮﺁﻣﺪ ﻭ ﻣﺰﻩ ﺧﻮﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺪﺯﺩﯾﻨﺪ ، ﺁﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺍﺯ ﯾﮑﺼﺪ ﺑﻬﺮ ﯾﮏ ﺑﻬﺮ ﻣﺎﻧﺪ .
ﭘﺲ ﺑﻪ ﺳﯽ ﺷﺒﺎﻧﻪ ﺭﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﮔﻮﺳﭙﻨﺪ ﺗﯿﺮﻩ ﺭﻧﮕﯽ ﺳﭙﯿﺪ ﺁﺭﻭﺍﺭﻩ ﺁﻣﺪﻧﺪ . ﺍﻭ ﺭﺍ ﺗﮑﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ‏( ﺑﺮ ﺍﻭ ‏) ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﺷﻤﺸﺎﺩ ، ﺑﻪ ﺭﺍﻫﻨﻤﺎﯾﯽ ﻣﯿﻨﻮﺍﻥ ، ﺁﺗﺶ ﺍﻓﮑﻨﺪﻧﺪ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﺁﻥ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺩﺭﺧﺖ ﺁﺗﺶ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﺗﺮﺍﻧﺪ . ﺑﻪ ﺩﻫﺎﻥ ﻧﯿﺰ ﺁﺗﺶ ﺍﻓﺮﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭ ﻧﺨﺴﺖ ﻫﯿﺰﻡ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻬﻨﺞ ﻭ ﺯﯾﺘﻮﻥ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﻭ ﺷﺎﺧﻪ ﺧﺮﻣﺎﺑﻦ ﺳﻮﺯﺍﻧﯿﺪﻧﺪ ﻭ ﺁﻥ ﮔﻮﺳﭙﻨﺪ ﺭﺍ ﮐﺒﺎﺏ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﻪ ﻣﺸﺖ ﮔﻮﺷﺖ ﺩﺭ ﺁﺗﺶ ﺑﻬﺸﺘﻨﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ‏« ‏( ﺍﯾﻦ ‏) ﺑﻬﺮﻩ ﺁﺗﺶ ‏» ، ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭘﺎﺭﻩ ﺍﯼ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺍﻓﮑﻨﺪﻧﺪ ﻭ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮐﻪ ‏« ﺍﯾﻦ ﺑﻬﺮﻩ ﺍﯾﺰﺩﺍﻥ ‏» . ﮐﺮﮐﺲ ﻣﺮﻍ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﻓﺖ ، ‏( ﻧﺘﻮﺍﻧﺴﺖ ﮔﺮﻓﺖ ، ﺳﮓ ﺁﻥ ﺭﺍ ‏) ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﺒﺮﺩ؛ ﺯﯾﺮﺍ ﻧﺨﺴﺖ ، ﮔﻮﺷﺖ ﺭﺍ ﺳﮓ ﺑﺨﻮﺭﺩ .
ﺍﯾﺸﺎﻥ ﻧﺨﺴﺖ ، ﺟﺎﻣﻪ ﭘﻮﺳﺘﯿﻦ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ ، ﭘﺲ ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﺑﻪ ﻣﻮﯼ ، ﻧﺦ ، ﺑﺮﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺷﺘﻪ ﺭﺍ ﺟﺎﻣﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﻮﺷﯿﺪﻧﺪ . ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﮐﻠﮕﯽ ﺑﮑﻨﺪﻧﺪ ، ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ‏( ﺑﺪﺍﻥ ‏) ﺑﮕﺪﺍﺧﺘﻨﺪ ، ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺁﻫﻦ ﺭﺍ ﺑﺰﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺗﯿﻐﯽ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ، ﺩﺭﺧﺖ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻥ ﺑﺒﺮﯾﺪﻧﺪ ، ﺁﻥ ﭘﺪﺷﺨﻮﺍﺭ ﭼﻮﺑﯿﻦ ﺭﺍ ﺁﺭﺍﺳﺘﻨﺪ .
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﯽ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺳﺘﻨﺒﻪ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ =) ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ‏) ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﺭﺷﮏ ﺑﺪ ﺑﺮﺩﻧﺪ . ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﻓﺘﻨﺪ ، ‏( ﻫﻢ ﺭﺍ ‏) ﺯﺩﻧﺪ ، ﺩﺭﯾﺪﻧﺪ ﻭ ﻣﻮﯼ ﮐﻨﺪﻧﺪ . ﭘﺲ ﺩﯾﻮﺍﻥ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺑﺎﻧﮓ ﺑﺮﮐﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ‏« ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺪ ، ﺩﯾﻮ ﺭﺍ ﭘﺮﺳﺘﯿﺪ ﺗﺎ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ ﺭﺷﮏ ﺑﻨﺸﯿﻨﺪ ‏» . ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﻓﺮﺍﺯ ﺟﺴﺖ ، ﺷﯿﺮ ﮔﺎﻭ ﺩﻭﺷﯿﺪ ، ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺷﻤﺎﻝ ﻓﺮﺍﺯ ﺭﯾﺨﺖ . ﺑﺪﺍﻥ ﺩﯾﻮ ﭘﺮﺳﺘﯽ ، ﺩﯾﻮﺍﻥ ﻧﯿﺮﻭﻣﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺩﻭﯼ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻨﺎﻥ ﺧﺸﮏ ﮐﻮﻥ ﺑﮑﺮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ‏( ﺗﺎ ‏) ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﮐﺎﻣﻪ ﻫﻢ ﺁﻣﯿﺰﯼ ﺷﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻧﯿﺰ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺁﻣﯿﺰﯼ ﺑﻮﺩ ، ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﯼ ﺷﺎﻥ ﻧﺒﻮﺩ . ﺑﺎ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ، ‏( ﺑﻪ ‏) ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﻓﺮﺍﺯ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻧﺪ ... ﭘﺲ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﺎﻣﻪ ﺑﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﮐﺎﻣﻪ ﮔﺰﺍﺭﯼ ﮐﻪ ﮐﺮﺩﻧﺪ ، ﭼﻨﯿﻦ ﺑﺮﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺭﺍ ‏( ﺑﻪ ‏) ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﮐﺎﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﯾﺴﺖ ﺑﻮﺩ . ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ﺟﻔﺘﯽ ﺯﻥ ﻭ ﻣﺮﺩ ﺯﺍﺩ . ﺍﺯ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪ ، ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﻣﺎﺩﺭ ﺟﻮﯾﺪ ، ﯾﮑﯽ ﺭﺍ ﭘﺪﺭ . ﭘﺲ ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﺁﻭﺭﻧﺪﮔﺎﻥ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﮐﺮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﭘﺮﻭﺭﺵ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﯾﺸﺎﻥ ﺑﺨﺸﯿﺪ .
ﺷﺶ ﺟﻔﺖ ﻧﺮ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﭘﺪﯾﺪ ﺍﻣﺪ . ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻧﯽ ﻫﻤﯽ ﮔﺮﻓﺖ . ﻫﻤﻪ ، ﺑﺎ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ‏( ﮐﻪ ‏) ﻧﺨﺴﺘﯿﯿﻦ ‏( ﺟﻔﺖ ﺑﻮﺩﻧﺪ ‏) ، ﻫﻔﺖ ﺟﻔﺖ ﺷﺪﻧﺪ . ﺍﺯ ﻫﺮ ﯾﮏ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺗﺎ ﭘﻨﺠﺎﻩ ﺳﺎﻝ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﯿﺎﻣﺪ ، ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﯾﮑﺼﺪ ﺳﺎﻝ ﺑﻤﺮﺩﻧﺪ . ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺶ ﺟﻔﺖ ﯾﮑﯽ ، ﺳﯿﺎﻣﮏ ﻧﺎﻡ ، ﻣﺮﺩ ، ﻭ ﺯﻥ ‏( ﻭﺷﺎﮒ ﺑﻮﺩ ‏) . ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺟﻔﺘﯽ ﺯﺍﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩ ﻓﺮﻭﺍﮒ ﻭ ﺯﻥ ﻓﺮﻭﺍﮔﯿﻦ ﻧﺎﻡ ﺑﻮﺩ . ﺍﺯ ﺍﻭ ﭘﺎﻧﺰﺩﻩ ﺟﻔﺖ ، ﻧﻪ ﺟﻔﺘﺸﺎﻥ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﮔﺎﻭ ﺳﺮﯾﺸﻮﮒ ، ﺑﺪﺍﻥ ﺩﺭﯾﺎﯼ ﻓﺮﺍﺧﮑﺮﺩ ، ﺑﺪﺍﻥ ﺷﺶ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮ ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻭ ‏( ﺩﺭ ‏) ﺁﻥ ﺟﺎﯼ ‏( ﻫﺎ ‏) ﻧﺸﺴﺘﻦ ﮐﺮﺩﻧﺪ . ﺷﺶ ﺟﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﻧﯿﺮﺙ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ . ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﺶ ﺟﻔﺖ ، ﺟﻔﺘﯽ ، ﻣﺮﺩ ﺗﺎﺯ ﻭ ﺯﻥ ﮔﻮﺍﺯﮎ ﻧﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺩﺷﺖ ﺗﺎﺯﯾﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺩﺷﺖ ﺗﺎﺯﯾﺎﻥ ﺭﺍ ﻧﺎﻡ ﺍﺯ ﺍﻭﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺍﻭﺳﺖ ‏( ﮐﻪ ‏) ﭼﻨﯿﻦ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪ . ﺟﻔﺘﯽ ، ﻣﺮﺩ ﻫﻮﺷﻨﮓ ، ﺯﻥ ﮔﻮﺯﮎ ﻧﺎﻡ؛ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﻭ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺍﺯ ﺟﻔﺘﯽ ﻣﺎﺯﻧﺪﺭﺍﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ﺩﺭ ﺁﻣﺎﺭ ، ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻧﯿﺮﺍﻥ ﮐﺸﻮﺭﻫﺎﯾﻨﺪ ، ‏( ﯾﻌﻨﯽ ‏) ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺗﻮﺭﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺳﻠﻢ ﺍﻧﺪ ‏( ﮐﻪ ‏) ﺭﻭﻡ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺳﯿﻦ ﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﯿﻨﺴﺘﺎﻥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﻫﺴﺘﺎﻥ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺳﻨﺪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﻧﯿﺰ ﺁﻧﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺁﻥ ﺷﺶ ﮐﺸﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﺍﻧﺪ ، ﻫﻤﻪ ﺍﺯ ﭘﯿﻮﻧﺪ ﻓﺮﻭﺍﮒ ، ﻓﺮﺯﻧﺪ ﻣﺸﯽ ﺍﻧﺪ ... ‏»
ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖ ، ﺑﺎ ﻣﻘﺪﺍﺭﯼ ﺍﺧﺘﺼﺎﺭ ﻭ ﺳﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻥ ﻭ ﺍﻣﺮﻭﺯﯾﻦ ﮐﺮﺩﻥ ﻣﺘﻦ ، ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ‏« ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻭ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ‏» - ﻧﻮﺷﺘﻪ ‏« ﺁﺭﺗﻮﺭ ﮐﺮﯾﺴﺘﻦ ﺳﻦ ‏» ﺁﻣﺪﻩ ، ﻭ ﺗﻮﺳﻂ ﺍﺣﻤﺪ ﺗﻔﻀﻠﯽ ﻭ ﮊﺍﻟﻪ ﺁﻣﻮﺯﮔﺎﺭ ﺑﻪ ﻓﺎﺭﺳﯽ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺩﺭ ‏« ﮔﺰﯾﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺯﺍﺩﺍﺳﭙﺮﻡ ‏» ﻣﺎﺟﺮﺍﯼ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
‏« ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺩﺭﮔﺬﺷﺖ ، ﺯﺭ ﺭﺍ ﺳﭙﻨﺪﺍﺭﻣﺬ ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻭ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺑﻮﺩ . ﺑﻪ ﺳﺮ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ، ﺭﯾﻮﺍﺱ ﮔﻮﻧﻪ ، ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻩ ﺷﺪﻧﺪ ، ﯾﮑﯽ ﺑﻪ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﻫﻢ ﺑﺎﻻ ﻭ ﻫﻢ ﺩﯾﺲ .
ﻣﯿﺎﻥ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﺑﺮﺁﻣﺪ . ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺎﻻﯾﯽ ، ﺍﯾﺸﺎﻥ ﭼﻨﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﺪﺍﻡ ﻧﺮ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﻣﺎﺩﻩ ﻭ ﮐﺪﺍﻡ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻥ ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ﺍﯾﻦ ﺍﺳﺖ ﺁﻥ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺪﺍﻥ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ . ‏»
ﺩﺭ ‏« ﺭﻭﺍﯾﺖ ﭘﻬﻠﻮﯼ ‏» ﻧﯿﺰ ﺍﯾﻦ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺯﯾﺮ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ :
‏« ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮔﻞ ﺑﺴﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﮐﺮﺩ ، ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ ﻧﻄﻔﻪ ﺩﺭ ﺳﭙﻨﺪﺍﺭﻣﺬ ﻫﺸﺖ ﻭ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺍﺯ ﺳﭙﻨﺪﺍﺭﻣﺬ ﺁﻓﺮﯾﺪﻩ ﻭ ﺯﺍﺩﻩ ﺷﺪ ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺭﺳﺘﻨﺪ . ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ﻭﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺣﺮﮐﺖ ﺩﺭ ﻧﯿﺎﻭﺭﺩ . ﭼﻮﻥ ﺍﻫﺮﯾﻤﻦ ﺩﺭ ﺗﺎﺧﺖ ، ﺳﯽ ﺳﺎﻝ ﺑﺒﻮﺩ ﺗﺎ ﻫﻤﯽ ﺩﺭ ﮔﺬﺷﺖ ، ﻓﺮﻭﺭﺩﯾﻦ ﻣﺎﻩ ، ﺭﻭﺯ ﻫﺮﻣﺰﺩ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﮑﺸﺖ . ﻧﻄﻔﻪ ﮐﯿﻮﻣﺮﺙ ﺑﻪ ﺯﻣﯿﻦ ﺁﻣﺪ . ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﺑﻪ ﻧﻄﻔﻪ ﺑﻮﺩﻥ ﺩﺭ ﺯﻣﯿﻦ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩ . ﭘﺲ ﻣﺸﯽ ﻭ ﻣﺸﯿﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﯾﻮﺍﺱ ﭘﯿﮑﺮ ﺑﺮﺳﺘﻨﺪ ، ﯾﻌﻨﯽ ﭼﻮﻥ ﺭﯾﻮﺍﺱ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﯾﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺮﮒ ﺑﺮ ﺗﻦ ﻓﺮﺍﺯ ﺍﯾﺴﺘﺪ .
ﺭﻭﺷﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ‏« ﻧﻪ ﻣﺎﻩ ﺭﯾﻮﺍﺱ ﭘﯿﮑﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﭘﺲ ﺑﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﭘﯿﮑﺮﯼ ﮔﺸﺘﻨﺪ . ‏» ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﺷﺶ ﭘﺴﺮ ﻭ ﺷﺶ ﺩﺧﺘﺮ ﺑﺰﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺯﯾﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻧﺪ . ﺳﭙﺲ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺍﯾﺸﺎﻥ ﭘﺪﯾﺪ ﺁﻣﺪﻧﺪ .

_________

___

______

'

مركز خريد پين شارژ عمده و ارزان ايرانسل, همراه اول, رايتل در كشور

https://hisharj.com

___________




. . . . .
Back to top Go down
pedi
كاربر فعال
كاربر فعال
avatar

Posts : 60
Join date : 2015-09-17
Network : Mci

PostSubject: Re: مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان    Wed 24 Jan 2018 - 22:58

خلاصه:
مَشی و مَشیانه نخستین جفتِ بشر در تاریخِ اساطیریایران و از نطفهٔ گیومرتَ هستند که پس از کشته شدنِ وی به‌دستِ اهریمن بر زمین ریخته می‌شود. مشی‌ومشیانه از آغاز بر روی زمین زاده می‌شوند و هیچ گناهِ نخستینیمرتکب نشده‌اند و وظیفه دارند جهان را از شرّ اهریمن برهانند.

پس از چهل سال شاخه‌ای ریواس می‌روید که دارای دو ساق و پانزده برگ است. این پانزده برگ برابر با سال‌هایی است که آیودامن (مشیا) و مشیانه - نخستین زوج آدمی - در آن هنگام دارند. آیودامن و مشیانه، همسان و همبالای‌اند و تنشان در کمرگاه چنان به هم پیوند خورده است که شناختِ این که کدام نر و کدام ماده‌اند ممکن نیست.

مشیه و مشیانه دارای هفت جفت فرزند می‌شوند و هر جفتی یک نر و یک ماده است. هر کدام از جفت‌ها با هم آمیزش می‌کنند و روانهٔ یکی از هفت‌کشور می‌شوند. از آنان فرزندانِ دیگر به وجود می‌آیند و نسلِ بشر ادامه می‌یابد. آیودامن و مشیانه در صد سالگی می‌میرند. فرزندانِ آیودامن و مشیانه آغاز و مبدأ بسیاری از نژادهای گوناگون را در بر می‌گیرند.

_________

___

______

'

مركز خريد پين شارژ عمده و ارزان ايرانسل, همراه اول, رايتل در كشور

https://hisharj.com

___________




. . . . .
Back to top Go down
Guest
Guest
avatar


PostSubject: Re: مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان    Sat 3 Feb 2018 - 12:06

Twisted Evil
Back to top Go down
Sponsored content




PostSubject: Re: مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان    

Back to top Go down
 
مشی و مشیانه / استوره پیدایش انسان
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
انجمن تخصصی هک و امنیت  :: FUN FORUM - بخش تفریحی :: Storys-sms-Poetrys - اس ام اس و شعر و داستان-
Jump to: